Zonder vrijwilligers geen WijKern
De WijKern kan niet zonder vrijwilligers. Alle activiteiten worden georganiseerd en begeleid door enthousiaste mensen die zich met hart en ziel inzetten voor anderen. Een van hen is Alie Frijlink. Stilzitten is aan haar niet besteed. Haar motto lijkt bijna vanzelfsprekend: zorgen dat mensen het gezellig hebben.
Alie staat op maandagmiddag achter de bar, coördineert op dinsdagavond het jokeren en zorgt op woensdagavond voor koffie en thee als er bijeenkomsten zijn. Op zondag draait ze af en toe een dienst op het WijKernterras. Samen met collega Yvonne Laijan organiseert ze bovendien ieder jaar een busreis voor senioren.
Ook buiten De WijKern is Alie actief. Eén keer per week verzorgt ze een koffieochtend in de Waddenborgh en op vrijdag is ze gastvrouw bij Bio Vakantieoord.
Vrijwilligerswerk verrijkt je leven
Alie doet al die activiteiten met veel plezier.
“Vrijwilligerswerk verrijkt je leven. Je draait nog mee in de maatschappij. Uit het raam kijken naar wat andere mensen doen, is niks voor mij. Ik ben een verbinder. Mijn doel is dat mensen het gezellig hebben en daar geniet ik zelf ook enorm van.”
Ze let er altijd op of iedereen zich prettig voelt.
“Als ik zie dat iemand buiten de groep valt, stel ik voor om op een andere plek te gaan zitten. Of ik ga er zelf even een praatje mee maken.”
Vrijwilligerswerk heeft haar bovendien nieuwe kanten van zichzelf laten ontdekken.
“Voordat ik bij Bio Vakantieoord ging werken, had ik nog nooit contact gehad met mensen met een beperking. Tot mijn verrassing voelde ik me er vanaf dag één thuis.”
Hard werken van jongs af aan
Alie groeide in de jaren vijftig op in een buurtschap bij Ommen, in Overijssel. Ze was het vijfde kind in een gezin van twaalf. “Mijn ouders hadden een boerderij, dus van kinds af aan was ik gewend om hard te werken. Ik hielp in het huishouden en bij het melken.”
Als kind keek ze soms jaloers naar haar vriendinnen.
“Zij woonden in een mooi huis in een nieuwbouwwijk, dichtbij school en winkels. In de herfstvakantie konden zij lekker spelen. Ik moest de hele week aardappels krabben: op mijn knieën op het land, met mijn handen de aardappels uit de grond halen. Daarna kregen we als beloning één pannenkoek. De enige van het hele jaar.” Toen Alie zeventien was, verkochten haar ouders de boerderij en verhuisde het gezin naar Ommen. “Daar ging een wereld voor me open. We kregen televisie en ik hoefde niet meer eerst een half uur tegen de wind in of door de sneeuw te ploeteren om ergens te komen.”
Altijd bezig
Na de MULO werkte Alie in verschillende winkels. Later kreeg ze een baan als informatrice bij Vroom & Dreesmann. “Steeds meer collega’s stapten over naar de Belastingdienst. Toen ben ik ook maar eens gaan bellen en werd ik aangenomen als ponstypiste. Dat waren supergezellige jaren!”
In 1973 werd haar eerste zoon geboren. Zoals in die tijd gebruikelijk was, stopte ze toen met buitenshuis werken. Toch bleef ze actief. Thuis knipte ze voor een textielfabriek overtollige draadjes van badpakken en bikini’s. Na haar scheiding ging ze opnieuw fulltime werken, als administratief medewerkster bij een thuiszorginstelling. Dat combineerde ze met de zorg en opvoeding van haar drie kinderen.
Eilandplein: heerlijk wonen
In 2014 verhuisde Alie naar Duiven om dichter bij haar dochter en kleinkinderen te wonen. Zo kwam ze in de Waddenborgh terecht. “Een mooi appartement, veel mogelijkheden voor activiteiten: ik had het niet beter kunnen treffen.” In 2015 kon ze met een gouden handdruk stoppen met werken en hoefde ze niet langer op en neer naar Deventer.
“Toch vond ik het lastig dat ik niet meer kon zeggen: ‘Ik ga naar mijn werk.’ Ik wilde iets blijven doen.” Via de vrijwilligersvacaturebank van Mikado ging ze op zoek naar vrijwilligerswerk. Ze begon als gastvrouw bij Bio Vakantieoord en als barmedewerkster bij de toenmalige Seniorensoos. Ook deed ze de kassacontrole. En inmiddels voelt ze zich helemaal thuis in De WijKern. “Ik voel me hier als een vis in het water. Ik krijg energie van met en voor anderen bezig zijn. En vreemd genoeg voel ik mijn pijntjes dan helemaal niet. Maar als ik ’s avonds in mijn relaxstoel zit, voel ik het wel en denk ik: ‘O ja, ik ben al 74.’”
Vrijwilligers maken De WijKern
Mensen zoals Alie maken De WijKern tot wat het is: een plek waar mensen elkaar ontmoeten, samen activiteiten ondernemen en zich welkom voelen.
Zonder vrijwilligers geen WijKern!
